Początki historii Hufca

Harcerstwo w naszym mieście powstało na początku roku szkolnego 1911-1912. Jest to oficjalna data powstania, ale pierwsze działania miały miejsce już w roku 1910. Idee zapoczątkował Jan Błędowski, który w lipcu 1911 roku przywiózł podręcznik „Skauting dla młodzieży” Andrzeja Małkowskiego. Stworzył on drużynę na terenie dzisiejszego LO Prus. Od 1907r. działały tam również tajne organizacje dążące do odzyskania niepodległości: „Liga Bojkotowa” oraz „Zarzewie”. W 1911r. powstała jedna z pierwszych na terenie Polski „I Skautowa Drużyna im. Zawiszy Czarnego”. Z czasem powstawało coraz więcej drużyn. Zbiórki odbywały się najczęściej w nocy na polach lub w lesie. Ćwiczenia polowe trwały nieprzerwanie jesienią, zima i latem. Wykłady odbywały się tylko w prywatnych mieszkaniach. 11.11.1918r. harcerze wzięli czynny udział w rozbrajaniu Niemców.

Powstanie Hufca ZHP Skierniewice

Jesienią 1919 roku powstała III Drużyna im. Romualda Traugutta. Dało to impuls do zorganizowania w Skierniewicach hufca. Pierwszym komendantem został Maurycy Kisielnicki. Jesienią 1924r. powstały kolejne drużyny IV i V. Rok później I Drużyna zorganizowała w lasach nad Rawką obóz stały. Zapoczątkowało to stałą akcję obozową.  Jesienią 1926r. ze względu na sporą grupę starszych chłopców niezrzeszonych w drużynach, hufiec założył pluton przysposobienia wojskowego. Na kolejnym czterotygodniowym obozie, którego celem była integracja organizacji harcerskich w Skierniewicach obecnych było 150 harcerzy. Zaczęły powstawać gromady zuchowe i na początku 1934r. Hufiec Skierniewice liczył 7 drużyn i 6 gromad. Podczas uroczystości 25-lecia istnienia 3. Mazowieckiej Drużyny Harcerzy im. Zawiszy Czarnego Hufiec Skierniewice otrzymał sztandar. 27.09.1939r. na podstawie rozkazu Naczelnika harcerstwo przechodzi do konspiracji.

Działania Hufca podczas II Wojny Światowej 

Trwające 19 lat pokojowe działania zostały przerwane przez najazd niemiecki na Polskę. Harcerstwo mimo tak bolesnego uderzenia nie przestało czynnie działać. Biorąc za wzór ludzi z przeszłości, od razu podjęło wojenną służbę. W działających w latach 1939-1945 Szarych Szeregach znaleźli się również skierniewiccy harcerze. Bardzo dużo dokumentów z tego okresu zaginęło i większość relacji to wspomnienia uczestników zebrane w jedną całość.
Na czele organizacji konspiracyjnej stała Główna Kwatera (pasieka), jej ogniwami były chorągwie (ule), hufce (roje), drużyny (rodziny) i zastępy (pszczoły).
Hufiec Skierniewice (rój Wilkołak) przed wybuchem wojny liczył ok. 500 harcerzy. Harcerki zorganizowały Pogotowie Wojenne i włączyły się do prac polegających na kopaniu rowów przeciwlotniczych, organizowaniu służby informacyjnej i gospodarczej. 11.11.1939r. powstaje pierwsza konspiracyjna Komenda Hufca Harcerzy. W okresie okupacji powstał poważny problem kształcenia kadry i instruktorów. Prowadzono kursy kształcenia w konspiracji nazwane „Szkoła za lasem”. Do zadań każdej jednostki należało wykonanie raz w miesiącu jakiegoś czynu przeciw Niemcom. Zdzierano flagi niemieckie, plakaty z zarządzeniami, utrudniano transport zmieniając tablice informacyjne. Młodzi ludzie zrywali się do walki podobnie jak ich rodzice. Zaczęto w rożny sposób zdobywać broń.  Wszędzie zaczął pojawiać się znak kotwicy mający uświadomić, że Polska Podziemna walczy i jej celem jest zwycięstwo.

Hufiec po 1945 roku

Zaraz po wyzwoleniu Polski w 1945 harcerze, w tym skierniewiccy, zaczęli odbudowywać swoje struktury. Pierwsza powojenna drużyna w Skierniewicach powstała 3 marca 1945 roku. W tym samym miesiącu powstało jeszcze kolejnych sześć. Wszystkiego doglądał pierwszy hufcowy – druh Stanisław Witkowski, zastąpiony parę miesięcy później przed phm. Tadeusza Kanclera. W październiku odbył się pierwszy kurs dla kadry. Z takim fundamentem można było rozpocząć poszerzanie struktur hufca. Zaczęły powstawać pierwsze drużyny harcerskie przy szkołach i już na początku 1946 roku hufiec liczył aż 18 drużyn. Harcerze w czasach represji stalinowskich organizowali własne formy wyjazdowe mające na celu wychowywanie młodzieży mającej odbudować Polskę. Te działania były systematycznie utrudniane przez Urząd Bezpieczeństwa, który starał się oddzielić przedwojenne harcerstwo od powojennego. Przykładem jest konfiskata sztandaru otrzymanego przez hufiec w 1938 roku, dokonana przez ów urząd w roku 1949.

Kolejne lata były czasem wytężonej pracy o odbudowę struktur, bardzo utrudnionej gdyż ZHP zostało wcielone do Związku Młodzieży Polskiej – odpowiednika radzieckich „Pionierów”, w skrócie młodzieżówki PZPR.
W tym czasie wyszło rozporządzenie, że każda klasa ma być zastępem, a cała szkoła drużyną. Lata 1956-57 przyniosły zmiany, gdyż harcerska część ZMP dostała większą autonomię, co pozwoliło stworzyć wewnątrz tej organizacji hufiec Skierniewice na czele, którego stanął harcmistrz Apolinary Szafrański.
            W latach 1969-1975 za sprawą komendanta – druha Jana Kostrzewy wybudowano Ośrodek Harcerski w Budach Grabskich. Warto wspomnieć też, że w tych latach hufiec liczył najwięcej osób, bo aż 4500.

Chorągiew Skierniewicka

W 1975 roku powstała Chorągiew Skierniewicka, skupiająca harcerzy ze Skierniewic, Rawy Mazowieckiej, Łowicza, Brzezin i Żyrardowa. Pierwszym komendantem był Lech Iwanowski. Od roku 1983 aż do 1990 odbywały się coroczne zjazdy chorągwiane, na których omawiano bieżące sprawy takie jak program, który skupiał się wokół zdobywania odznaki Chorągwianej.

XXI wiek – nasze czasy

W grudniu 2002 roku Zjazd Nadzwyczajny Hufca ustanowił komendantem druha harcmistrza Filipa Urbanka, który sprawował funkcję aż do 2011 roku. W tym czasie powstawały nowe drużyny, z których warto wymienić 7 Drużynę Wędrowniczą „Shadow” i Krąg Turystyki Kwalifikowanej „Enigma”. Przy radzie miasta powstała Rada Przyjaciół Harcerzy, a sam komendant zasiadł w radzie miasta.
            Obecnie władzę w hufcu sprawuje hm. Bartłomiej Wójcik, za którego kadencji z przyczyn niezależnych hufiec przeniesiony do MCK, a za sprawą komendanta finalnie otrzymał własny budynek na ulicy Grzybowej.

CZUWAJ!

Autorzy: sam. Natalia Wasilewska i dh. Adam Zaręba